Πρωτ. Παναγιώτης Ρούβαλης: «…θα πρέπει να ξυπνήσουμε από τον ύπνο της αμαρτίας.»

Δημοσίευση: 16 Οκτωβρίου 2014, 7:22 μμ

Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολήν ταύτην·  «ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ»


Ο Θεάνθρωπος Κύριός μας Ιησούς Χριστός,  δια της παραβολής αυτής, εξομοίωσε τον Θείον λόγον προς τον σπόρον, τον οποίον σπέρνει ο γεωργός εις τον αγρόν του και δια της εξομοιώσεως αυτής ανάγει τον νουν μας εις τα μυστήρια του  ηθικού κόσμου. Και ποια είναι η έννοια της παραβολής αυτής;

Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού, η θεια διδασκαλία και τα ρήματα της αιωνίου ζωής, τα οποία ρίπτονται στις καρδιες των πιστών. Ο γεωργός είναι αυτός ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Ιησούς, ο οποίος είπε την παραβολήν. Αλλά και κάθε κήρυκας και διδάσκαλος της αλήθειας σπείρει τον θείον σπόρον όταν δια του στόματός του λαμβάνει παρά του Κυρίου μας τα θεία ρήματα. Και καθως ο σπόρος πέφτει εις την οδόν, στις πέτρες, στα αγκάθια και εις την καλήν γην, το ίδιο συμβαίνει και εις το κήρυγμα του Θείου λόγου. Πέφτει σε διάφορες ψυχές και καρδιές και επιφέρει διάφορα αποτελέσματα.

Και οδόν, ο Κύριός μας καλεί εκείνες τις ψυχές, οι οποίες εξαιτίας των πολλών τους αμαρτημάτων έγιναν ανεπίδεκτοι του θείου λόγου.

Γην δε πετρώδη, ονομάζει τους ανθρώπους εκείνους, οι οποίοι δέχονται τον λόγον του Θεού, αλλά όταν βρεθούν μπροστά σε κάποια θλίψη ή πειρασμό ή στενοχώρια ή σε κάτι άλλο, πετούν από΄την ψυχή τους  τις θείες αλήθειες και νεκρώνεται η πίστη στις καρδιές τους.


Ακανθηφόρος γη,  είναι οι άνθρωποι εκείνοι που ζουν μέσα στις ηδονές του βίου,  οι οποίοι δέχονται τον λόγον του Θεού και πράττουν όσα προστάζει ο Θεός, αλλά επειδή έχουν παραδοθεί στις ηδονές και την ματαιότητα αυτού του κόσμου, τον καταπνίγουν και τον καθιστούν άκαρπον.

Τέλος δε, καρποφόρον γην, ο Κύριός μας, καλεί εκείνους τους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν καλή και αγαθή προαίρεση, δέχονται με προθυμία τον λόγον του Θεού, τον μελετούν δια παντός και τον κρατούν μέσα στην καρδιά τους, αγωνίζονται κατά της αμαρτίας και δεν δεσμεύονται από την ματαιότητα και τις βιωτικές φροντίδες, αλλά ακολουθούν πιστά τον θείον λόγον και επομένως αποφέρουν καρπούς ευσεβείας και αρετής προς δόξαν Θεού και αιώνιόν τους ευφροσύνην.

Αυτή είναι η αληθινή έννοια της παραβολής, την οποία ερμήνευσε ο ίδιος ο Κύριός μας, ο οποίος αφού συμπλήρωσε την ερμηνεία είπε: « ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω». Αυτός δηλαδή που εχει ψυχικά και σωματικά αυτιά, εκείνος ας ακούσει την αλήθειαν. Διότι όλοι οι άνθρωποι έχουν σωματικά αυτιά, αλλά όχι όλοι ψυχικά και νοητικά. Αυτά δε τα αυτιά τα αποκτά ο άνθρωπος ο΄ταν με ευλάβεια μελετά το ιερόν Ευαγγέλιον, δια του οποίου φωτίζεται η διάνοια και αιχμαλωτίζεται η καρδιά του στην αλήθεια και βρίσκει την πραγματική της τροφήκαι την πνευματική ανάπαυσιν. Αλλά, συγχρόνως μαθαίνουμε ότι η καρποφορία  δεν εξαρτάται μόνον από τον γεωργό, ο οποίος ρίχνει παντού άφθονα τον σπόρον, αλλά και από την ποιότητα της γης, την προαίρεση του ανθρώπου. Για να έχουμε το κάλλιστο αποτέλεσμα πρέπει να υπάρχει η θέληση του ανθρώπου και η καλή προαίρεση και τότε θα ενεργήσει η Δύναμη του Θεού.  Ώστε μεταξύ των ανθρώπων καρποφορούν μόνον αυτοί που δέχονται τον λόγον του Θεού και που αποτελούν την καλήν και αγαθήν γην, ενώ οι άλλοι  παραμένουν ακαρποι.

Και ποια είναι η αιτία της ακαρπίας αυτών των ανθρώπων; Από τη μία η επηρεια του πονηρού και από την άλλη η απροσεξία, η οκνηρία και η απάτη του παρόντος βίου. Όταν ο άνθρωπος πέφτει στην αμαρτία και δεν αγωνίζεται να σηκωθεί, τότε σκληραίνει η καρδιά του, και αν ακούει τον λόγον του Θεού, δεν ωφελείται στο ελάχιστο. Χρειάζεται καλλιέργεια και συντονισμένη εργασία προκειμένουν η πετρώδης και ακανθηφόρος γη να γίνει καρποφόρος.

Όσοι λοιπόν, από εμάς είμαστε η γη η πετρώδης και η ακανθώδης, οι άκαρποι και ασθενείς στην πίστη, οι ψυχροί προς την αλήθεια, θα πρέπει να ξυπνήσουμε από τον ύπνο της αμαρτίας, να ξεριζώσουμε τα αγκάθια της, να αποκόψουμε τις απολαύσεις της φιληδόνου ζωής και τις μέριμνες της φιλοπλουτίας και να ρυθμίσουμε την ζωή μας σύμφωνα με τον θείον νόμον.

Η αληθινή μετάνοια και η εφαρμογή του νόμου του Θεού μεταβάλλει την ψυχήν και την στολίζει με την χάριν του Αγίου Πνεύματος. Η αληθινή μετάνοια δεν περιορίζεται μόνον στο «ελεησόν με, ο Θεός» αλλά ξεκινά απο  την συναίσθηση των αμαρτημάτων μας, προχωρεί εις το πένθος και ζητά αίτηση χάριτος δια της προσευχής, της νηστειας και της εξομολογήσεως. Φθάνει στην τέλεια αποχή της αμαρτίας και στέκεται στα έργα της αγιοτητος. «έκκλινον από κακού και ποίησον αγαθόν» και «ποιήσατε καρπούς αξίους της μετανοίας». Λέγει ο Ιερός Πατήρ της Εκκλησίας μας, επλεονέκτησες; Επίστρεψε το άδικο και θεράπαυσε το τραύμα δια ελεημοσύνης. Κατέκρινες και έβλαψες τον αδελφό σου; Σταμάτα να κατακρίνεις και ευεργέτησε τον πλησίον σου. Εμίσησες; Αγάπησε. Ασώτευσες; Άσκησε σωφροσύνην. Περιπλανήθηκες όπως ο άσωτος υιος; Επίστρεψε προς τον ουράνιον πατέρα σου. Εψεύσθης; Παύσον την γλώσσαν σου από κακού και χείλη σου του μη λαλήσαι δόλον. «έκκλινον από κακού και ποίησον αγαθόν».

Αυτά οφείλουμε να μελετούμε και να πράττουμε, επικαλούμενοι με πίστη θερμή και αγάπη την θείαν αντίληψη για να κατασκηνώσει στις καρδιές μας η αγάπη του Θεού και το έλεος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, για να καρποφορήσει μέσα μας ο θείος λόγος. Να αποκτήσουμε αρετές δικαιοσύνης και αλήθειας και έτσι να γίνουμε άξιοι κληρονόμοι της βασιλείας του Θεού και των αιωνίων Του αγαθών, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, ω η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων Αμήν

Κήρυγμα Κυριακής του Σπορέως του Πρωτ. Παναγιώτη Δ. Ρούβαλη

Διαβάστε επίσης τα παρακάτω άρθρα του π. Παναγιώτη Ρούβαλη:

[cplw category=»57" width=»500" height=»500" effects=»none» posts_to_show=»5" time=»1000" sort_by=»date» excerpt_length=»10" thumb_width=»150" thumb_height=»150" date_format=»F j, Y» display=»title» order=»desc»]