πρωτ. Παναγιώτης Ρούβαλης: «Ευτυχισμένος ο χριστιανός εκείνος, ο οποίος αδίστακτα πιστεύει στον Σωτήρα μας.»

Δημοσίευση: 27 Οκτωβρίου 2014, 1:28 μμ

«καὶ ἠρώτησεν αὐτὸν ἅπαν τὸ πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ᾽ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο»


Ο Υιός και λόγος του Θεού, ο οποίος παρέχει πάμπολες ευεργεσίες εις τον άνθρωπον, ήλθε εις τον κόσμον για να σώση το ανθρώπινον γένος υπό του διαβόλου και της αμαρτίας του. Αυτή είναι η μεγίστη ευεργεσία του Θεού προς τον άνθρωπον.

Μετέβη ο φιλάνθρωπος Κύριος εις την χώραν των Γαδαρηνών για να απαλλάξη εκέινον τον δυστυχή άνθρωπον, ο οποίος έπασχε πολλά χρόνια υπό των δαιμόνων, αλλά και να δείξει την αγαθότητά Του και το ενδιαφέρον Του για την σωτηρίαν όλων των ανθρώπων, και μεταχειρίζεται όλα τα μέσα.

Ο ένας υπήρξε άξιος της σωτηρίας και εσώθη, οι δε υπόλοιποι Γαδαρηνοί απέδειξαν με τον τρόπο και την συμπεριφορά τους ότι ήσαν ανάξιοι της σωτηρίας αποκρούσαντες την ευεργεσία του Κυρίου. Ο πρώτος ήταν μάστιγα και πλήγμα για τους δικούς του ανθρώπους, όσο και για τους συνανθρώπους του, αλλά και ο ίδιος ήταν δυστυχισμένος «οὐκ ἐνεδύσατο ἱμάτιον καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν ἀλλ’ ἐν τοῖς μνήμασιν.». Φοβερός και άγριος σε όλες του τις κινήσεις. Τώρα ομως μετά τη θεραπεία του , ευγνωμονεί τον ευεργέτη του και κάθεται «ιματισμένος και σωφρονών παρά τους πόδας του Ιησού». Τέτοια δε ήταν η αφοσίωσή του, ώστε παρακαλούσε τον Κύριον να μείνει κοντά Του «εδέετο αυτού είναι συν αυτώ».

Οι δεύτεροι, εμπρός στην θεία τιμωρίαν και την ζημιά που έπαθαν, κατά παραχώρησιν του Κυρίου, με τον πνιγμόν των χοίρων δεν στενοχωρούνται απλώς, αλλά προβαίνουν σε μια αχαρακτήριστη ενέργεια. Παρακαλούν  τον Κύριον να φύγη από κοντά τους, να φύγει μακρυά, διότι τους είχε καταλάβει μεγάλος φόβος. Πρωτότυπος και περίεργος τρόπος αντιμετώπισης του φόβου τους. Για να ηρεμήσουν, διώχνουν τον Χριστόν, τον απομακρύνουν, και δεν αντιλαμβάνονται ότι όσοι απομακρύνονται από τον Θεόν χάνονται «οι μακρύνοντες εαυτούς από του Θεού απολούνται».


Οι δύο εκ πρώτης όψεως ενέργειες του Θεού, την πρώτην ως ευεργέτης και τη δεύτερη ως τιμωρός, αποβλέπουν και έχουν τον ίδιον σκοπον. Την ωφέλειαν και την σωτηρίαν των ανθρώπων. Χρησιμοποιεί τα πάντα για να μη χαθούμε και πάντα μας προειδοποιεί «καθαρίσατε χείρας, αμαρτωλοί, και αγνίσατεκαρδίας, δίψυχοι…ταπεινωθητε ενώπιον του Κυρίου και υψώσει υμάς» (Ιακ. δ΄8-10)

Ευτυχισμένος ο χριστιανός εκείνος , ο οποίος αδίστακτα πιστεύει στον Σωτήρα μας. Σε Αυτόν που μας δίδαξε όλη την αλήθεια, πολέμησε το κράτος του διαβόλου, ελευθέρωσε το ανθρώπινον γένος εκ του θανάτου και μας δίδαξε ότι υπάρχει αιώνιος ζωή. Και ο σήμερον εορταζόμενος Αγιος Δημήτριος είναι φορέας ιδεολογίας και πίστεως αγίας, είναι έμβλημα πίστεως. Αγωνιζόταν για αυτήν και μέσα από την φυλακή,μαζί με τον Νέστορα. Στο στάδιον της θεσσαλονίκης, σεέναν άνισο αγώνα, ο Νέστωρ με την επίκλησιν του ονόματος του Θεού «Θεέ Δημητρίου, βοήθει μοι» κατετρόπωσε τον θρασύτατον γίγαντα  προς κατάπληξιν πάντων.

Τα πλήθη στο άκουσμα και μόνον του ονόματος του εξαγιρώθησαν και ζητούσαν μανιωδώς να τους αποκτείνουν. Ποιος; Ο νικητής! Ο Νέστορας, ο οποίος αντί να στεφανωθεί για την νίκη του δέχεται το μαρτύριον και τον θάνατον. Αλλά, το ίδιο τέλος θα έχει και ο κατηχητής του Δημήτριος. Μεταφέρεται από τη φυλακή στο στάδιο και μπροστά στο εξαγριωμένο πλήθος λογχίζεται στις πλευρές του ανηλεώς και πέφτει αιμοφυρτος, για να τον στεφανώσει από τον ουρανό ο λογχισθείς  την πλευράν επί του Σταυρού Θεός και Κύριος Ιησούς Χριστός. Γνωρίζοντες εμείς, τα παιδιά της πίστεως, όλα αυτά οφείλουμε με φόβο Θεού και αγάπη να φροντίζουμε για την σωτηρίαν των ψυχών μας. Είναι καθήκον και χρέος μας να παραμένουμε σταθεροί στις αρχές και την πίστιν μας. Να αγωνιζόμαστε κατα της αμαρτίας «ως καλοί στρατιώται του Χριστού» (Β’ Τιμ β’3). Να μην υποχωρούμε στις όποιες συνθήκες, αντιξοότητες και αντιδράσεις. Πολλοί θα ζητούν και ζητούν να απομακρύνουν και να θέσουν στο περιθώριο τον τίμιον χριστιανόν αγωνιστήν. «Αποσυναγώγους ποιήσουσιν υμάς». Θα θελήσουν να μας θέσουν έξω από κάθε κοινωνική προβολή και επιρροή. Αλλά εμείς με την βοήθειαν του Θεού πάντοτε και μη μετακινούμενοι από την πίστιν μας στον στον Χριστόν, αλλά και την ελπίδα μας εις την κατά Χριστόν ζωήν, θα στεφανωθούμε ως αγωνιστές και νικητές εν Κυρίω και θα αξιωθούμε μετά θάνατον της ουρανίου Βασιλείας Του. Γένοιτο.

Διαβάστε επίσης:

[cplw category=»57" width=»500" height=»500" effects=»none» posts_to_show=»4" time=»1000" sort_by=»date» excerpt_length=»10" thumb_width=»150" thumb_height=»150" date_format=»F j, Y» display=»title» order=»desc»]