829 - Ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης, γράφει για τον πόνο
Ένα πλήθοςκόσμου σήμερα υποφέρει, διαφορότροπα και γι’ αυτό ανησυχεί πολύ. Κανέναςάνθρωπος δεν υπάρχει που να μη διήλθε το καμίνι αυτό.
Πρόκειταιγια πανανθρώπινη δυνατή εμπειρία. Ο βαθύς και διάφορος πόνος φέρνει συνήθωςλύπη, στενοχώρια και ταραχή. Η ασθένεια θυμίζει τον φοβερό θάνατο. Η δοκιμασίαχαλά τα σχέδιά μας, μας ξαφνιάζει, μας αλλάζει το πρόγραμμα και τον σχεδιασμό.Η ευδαιμονιστική εποχή δεν επιτρέπει κανέναν πόνο. Μιλά συνεχώς για καλοπέραση,επανάπαυση και ατάραχη φιλοϋλία. Υπάρχει μία αποστροφή του πόνου, του κόπου καιτου μόχθου. Όλα τα θέλει ο άνθρωπος γρήγορα, εύκολα, άκοπα, άμοχθα, δίχως κανένακόστος και καμία καθυστέρηση.
Ο πόνοςδίνει τελικά πλούσιο κέρδος και μεγάλο όφελος στον πάσχοντα. Πονώντας σκέφτεταιτον εαυτό του, τη χαμένη περασμένη ζωή του, το αβέβαιο μέλλον του, τα λάθη του,τα πάθη του, τα περιττά λόγια του, τις πολλές παραλείψεις του. Από την κριτικήτη συνεχή μεταβαίνει στην αυστηρή αυτοκριτική. Συναντά μέσα του τον Θεό του. Οπόνος κρύβει μυστικά. Δεν υπάρχει καμία μαζοχιστική διάθεση, αλλά παρατηρώνταςτη λίθινη καρδιά του να μαλάσσεται συγκινείται και θαυμάζει. Μέσα στον πόνοτότε βρίσκει αληθινή και γνήσια χαρά, που τον κάνει μάλιστα να ευχαριστεί καινα αποδέχεται μία έως προ ολίγου απαράδεκτη κατάσταση. Πρόκειται για τομυστήριο του πόνου, που μεταποιεί τον άνθρωπο και μέσα στους πόνους τηςασθένειας του δίνει μία άλλη υπέροχη ειρήνη.
Ο σύγχρονοςάνθρωπος μη θέλοντας να υποφέρει διόλου, υποφέρει πιο πολύ. Η πολλή άνεση τουπρόσφερε ανία. Η πολλή ξεκούραση τον κούρασε. Ο άνθρωπος υποφέρει γιατί απόκάτι στερείται. Έτσι αναγκάζεται να ανέχεται, να υπομένει κάτι ανεπιθύμητο, ναπάσχει και να ταλαιπωρείται. Υποφέρει κάποιος που διέρχεται κάτι δυσάρεστο καιτον κάνει να πονά. Δεν το θέλει, αλλά αναγκαστικά το δέχεται. Ο πόνος είναιαποτέλεσμα της κατάχρησης της ανθρώπινης ελευθερίας. Συνέπεια της αμαρτίαςείναι ο πόνος. Ο πόνος συνεργεί στην ανθρώπινη σωτηρία, αφού ο άνθρωποςπαρασυρμένος από το συνεχές κυνηγητό της παράνομης ηδονής γέμισε τη ζωή του απόπαράλογη οδύνη. Επειδή έμαθε έτσι και δεν θέλει να αγωνίζεται, για να απαλλαγείαπό τα δαιμονοκίνητα πάθη, επιτρέπει ο Θεός τους πόνους και τις δοκιμασίες,ώστε δι’ αυτών να βοηθηθεί για να μετανοήσει.
Ο πόνος στηζωή μας δεν αποδέχεται μοιρολατρικά, ως αναγκαίο κακό, παθητικά και ενοχλημένα,αλλά τοποθετούμενοι στη σκιά του σταυρού, όπου ένας απαθής για εμάς τουςεμπαθείς. Έτσι ο άνθρωπος μέσα στην ασθένειά του βρίσκει την ψυχική του υγεία.Η ασθένεια γίνεται ευκαιριακό, δυνατό φάρμακο. Με εκούσια καρτερικότητα θααντέξει κανείς τους ξαφνικούς, τους μεγάλους πόνους και θα οδηγηθεί στη μακαρίαυπομονή και στην ψυχική ανάπαυση. Ο πόνος γίνεται ιατρός, θεραπευτής, ευεργέτηςκαι σωτήρας. Εκεί που νόμιζε πως δεν υπάρχει φως, ζωή και ανάσταση,αναγεννάται, μεταμορφώνεται, αποκαλύπτει τα φτερά του.
Δίχως Θεό οάνθρωπος είναι άχαρος και ανέλπιδος. Τα καθημερινά βάρη του γίνονται παράλογα,ασήκωτα, ανοημάτιστα. Τον κάνουν να θλίβεται, να μελαγχολεί, να απελπίζεται. Ανκαι οι χριστιανοί αποθαρρύνονται, σημαίνει πως δεν σηκώνουν τον σταυρό τουςεκούσια, ευχάριστα και δοξολογικά. Τότε ο πιστός εξοικειώνεται με τον θάνατοκαι δεν τον φοβάται. Στην απουσία του Θεού υπάρχει ο φόβος, ο τρόμος και ηαπόγνωση. Σ’ εμάς δεν ανήκει η άμεση θεραπεία του πόνου, αλλά η γνώση και ησχέση με τον ζωντανό Θεό.
Ο πόνοςμπορεί να οδηγήσει κάποιον να βρει τον Θεό. Μπορεί και να τον χάσει. Μησταθούμε εμπόδιο σε αυτήν τη συνάντηση με τις αυστηρές ιδέες μας. Ο Χριστόςείναι το παν, είναι η πηγή της ζωής, το κέντρο της χαράς. Όλοι οι πονεμένοι αςτρέξουν σ’ Αυτόν, για να χαρούν αληθινά. Η μεγάλη αγάπη κάνει τον πονεμένο ναμη λογαριάζει ούτε τους δυνατούς πόνους. Ο Χριστός κάνει πάνοπλους τους πιστούςτου στην αντιμετώπιση διαφόρων πόνων. Ένας άπιστος δυσκολεύεται πολύ ναυπομείνει καρτερικά τον όποιο πόνο, αυτό το παντοτινό αίνιγμα.
Η σύγχρονηπολιτισμένη κοινωνία μας έχει απομονώσει τους πονεμένους σε άσυλα, για να μημας ενοχλούν. Λησμονούμε ότι ο πόνος μας ενώνει με το να συμπάσχουμε και νασυμβοηθούμε. Αυτός που πονά, συμπονά πιο εύκολα, συμπαθεί και συμπαρίσταται. Οπόνος είναι αλήθεια πως κουράζει. Μπορεί όμως να σε οδηγήσει και σε δρόμους πουποτέ δεν θα φανταζόσουν. Να δεις τον βαθύτερο άγνωστο εαυτό σου. Να γνωρίσειςτον εντός σου άγνωστο Θεό. Να δεις με μεγαλύτερη επιείκεια τον πλησίον -αδελφόσου. Τότε πράγματι ο πόνος θα έχει γίνει θεραπευτής σου. Θα ευχαριστηθείς πουασθένησες. Θα κατανοείς τον πόνο των άλλων. Δεν θα πετάς, θα πατάς στη γη καιθα πιστεύεις ότι ο δρόμος της ζωής δεν έχει μόνο ροδοπέταλα αλλά και αγκάθιακαι μάλιστα από ρόδινες τριανταφυλλιές. Όμως χρειάζεται θάρρος, δύναμη, υπομονήκαι ελπίδα.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 26/2/2012
Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο κάντε κλικ εδώ για να είστε οι πιο ενημερωμένοι αναγνώστες του διαδικτύου!
PDF
Αναρτήθηκε από ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ
on 3/01/2012 08:04:00 πμ.
Filed under
Μοναχός Μωυσής,
ροή,
ωφέλιμα
.
Παρακολούθησε όλα τα σχόλια της ανάρτησης αυτής με RSS 2.0
ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΜΩΥΣΗΣ.