Ο Χριστός και ο Ζακχαίος, του μακαριστού Μητροπολίτου Sourozh, Anthony (Bloom)
Στο σημερινό Ευαγγέλιο διαβάζουμε θαυμάσια απλάλόγια. Ο Χριστός έφτασε στο σημείο, όπου ήταν ο Ζακχαίος. Κοίταξε προς τα πάνωκαι τον είδε. Απόλυτα συνηθισμένα λόγια χωρίς ιδιαίτερη σημασία. Εκείνη τηστιγμή, όμως, ορίστηκε η μοίρα του Ζακχαίου.Αν ο Χριστός είχε περάσει χωρίς νακοιτάξει, χωρίς να τον δεί, ο Ζακχαίος θα θυμόταν σ΄όλη τη ζωή του, ότι, όταν οΘεός τον πέρασε, πέρασε και η σωτηρία του, πέρασε και η ευκαιρία να αρχίσει μιακαινούργια ζωή. Εκείνη η καινούργια ζωή θα είχε περάσει από κοντά του χωρίς νατον έχει παρατηρήσει. Ο Θεός θα είχε περάσει δίπλα του, δεν θα κοιτούσε και δενθα τον παρατηρούσε. Ο Ζακχαίος,όμως, έγινε ένας καινούργιος άνθρωπος, καιγι΄αυτό του δόθηκε η ευκαιρία μιας καινούργιας ζωής. Και ο Χριστός, όταν έφτασεστον τόπο, όπου βρισκόταν ο Ζακχαίος, όχι μόνο τον άγγιξε με ένα βλέμμα, αλλάσταμάτησε τα μάτια Του επάνω του, Τον είδε και στράφηκε προς αυτόν.
Πόσο σπάνια συμβαίνει κάτι τέτοιο σε μας! Ότικάποιος σταματάει τα μάτια του σε μας, μας παρατηρεί, μας βλέπει πραγματικά,όχι μόνο ότι είμαστε σωματικά παρόντες, μα βλέπει στο βάθος μας, παρατηρεί τοάγχος μας, τον φόβο, τη θλίψη, τον πόνο, τη μοναξιά στα μάτια μας, μα και τηνελπίδα και τη χαρά και την ντροπαλή προσδοκία μας.Βλέπει και σταματάει τοβλέμμα του σε μας για να μας αποκριθεί σε όλα, όσα έχουμε κρυφά στην ψυχή, μετα εξής: Έλα, άσε με να είμαι μαζί σου! Πόσος πόνος θα εξαφανιζόταν από τη γή,αν καθένας από μας μπορούσε να προσέξει όλους γύρω του, να καταλάβει τουςάλλους και να είναι πρόθυμος να τους βοηθήσει.
Τώρα πλησιάζουμε στη Σαρακοστή, και τώρα – όχιμετά! – είναι ο καιρός να προσέξουμε τον εαυτό μας.Μετά θα συμβαίουν γεγονότα,τα οποία είναι τόσο μεγάλα και σημαντικά, ώστε θα πρέπει να ξεχάσουμε τον εαυτόμας. Θα πάει ο Χριστός στην Ιερουσαλήμ, θα ανεβεί στο θάνατό Του, στο σταυρό.Τότε δεν θα έχουμε χρόνο για να σκεφτούμε τον εαυτό μας. Τώρα, λοιπόν, που ηΕκκλησία μας βάζει μπροστά σε διαφορετικές εικόνες,σε διαφορετικούς ανθρώπους,διαφορετικά γεγονότα από τη ζωή του Χριστού ή μπροστά στα λόγια Του.
Ας προσέξουμε ακριβώς τώρα τον εαυτό μας, πριν τηνΚυριακή, οπότε θα ζητήσουμε συγνώμη από όλους, και ας κοιτάξουμε τί μαςυποχρεώνει σ΄αυτό. Τα σημερινά απλά λόγια από το Ευαγγέλιο μας λένε σαφώς τίυποχρεώσεις έχουμε, αν θέλουμε να ζητήσουμε συγνώμη. Ας αναρωτηθούμε: Πόσεςφορές, πόσο συχνά, τί ψύχραιμα, τί ανηλεώς, τί δειλά και μικρόψυχα περνάω τουςανθρώπους χωρίς να τους προσέξω! Πώς φοβάμαι να κοιτάξω - επειδή το να δείςσημαίνει να συνδεθείς με μια μοίρα, να βοηθήσεις. Μα είμαι τεμπέλης και δενενδιαφέρομαι, ή – αυτό συμβαίνει πιο συχνά – τρομάζω. Πόσες φορές, κατά τηδιάρκεια μιας μόνο μέρας, περνάμε τους ανθρώπους χωρίς να τουςπροσέξουμε,παρόλο που περιμένουμε συνέχεια να μας προσέξουν οι άλλοι, να μαςδώσουν σημασία, να μας βοηθήσουν! Και αυτό, πάντα, και κάποτε μάλισταπληρώνοντας μια μεγάλη τιμή. Θέλουμε να μας δούν οι άλλοι, να μας φερθούν μετρυφερότητα, να μας καλέσουν, να μας παρηγορήσουν και να μας δώσουν δυνάμεις.
Ας βάλουμε αυτό το ζήτημα μπροστά μας κατά τηδιάρκεια όλης της επόμενης εβδομάδας! Ας κοιτάξουμε βαθιά στον εαυτό μας. Αςαρχίσουμε να μαθαίνουμε πώς να βλέπουμε και να κατανικάμε την μικροψυχία, τοφόβο, τη φυγοπονία. Ας παλέψουμε με αυτά! Και τότε θα ρθεί η αιώνια ζωή και ησωτηρία. Όχι μόνο στους άλλους, αλλά και σε μας, επειδή τότε θα μπούμε πρώταστη βασιλεία των, απλά, καλών ανθρώπινων σχέσιων, μα στο βάθος αυτής τηςβασιλείας – θα το δούμε – κρύβεται η βασιλεία του Θεού, η βασιλεία της αγάπης.
Αμήν
Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο κάντε κλικ εδώ για να είστε οι πιο ενημερωμένοι αναγνώστες του διαδικτύου!
PDF
Αναρτήθηκε από ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ
on 2/29/2012 05:14:00 μμ.
Filed under
Antony Bloom,
ροή,
ωφέλιμα
.
Παρακολούθησε όλα τα σχόλια της ανάρτησης αυτής με RSS 2.0
