Ὁ γέροντας Πορφύριος δίδασκε ὄχι μόνο μέ τό λόγο, ἀλλά καί μέ τή σιωπή του, πολλές φορές δέ μόνο μέ τήν παρουσία του. Ἄκουγε μέ προσοχή, ὑπομονή καί συγκατάβαση. Ἀπαντοῦσε μέ καλοσύνη. Δέν δυσφοροῦσε.
Τά ὑγιῆ πρότυπα ἔχουν τή μεγαλύτερη δύναμη ἀπό ὅλες τίς πνευματικές γνώσεις. Ὁ ἴδιος ὁ γέροντας ἔλεγε ὅτι ὅταν πῆγε στό Ἅγιο Ὄρος βρῆκε ἁγιασμένους ἀσκητές, μοναχούς οἱ ὁποῖοι ζοῦσαν μέ ἁγιοπνευματικές ἐμπειρίες καί ἔτσι ἦταν εὔκολο γιά αὐτόν νά παρασυρθεῖ σέ πνευματικές ἀναβάσεις. Τό ἁγιασμένο κλίμα πού συνάντησε ἐκεῖ τοῦ δυνάμωνε τό ζῆλο γιά ἀσκητικούς ἀγῶνες καί μέθεξη τοῦ Θεοῦ.
Συχνά ἔλεγε ἕνα ὡραῖο παράδειγμα γιά νά τονίσει τή δύναμη πού ἔχουν τά πρότυπα στή ζωή μας, στή διαμόρφωση τοῦ χαρακτήρα μας: ὅταν ἕνα κοπάδι μέ πρόβατα φοβᾶται νά περάσει μία στενή γέφυρα, ὁ τσοπάνος παίρνει στήν ἀγκαλιά του ἕνα προβατάκι ἀναγκάζοντας τήν προβατίνα καί κατόπιν ὅλο τό κοπάδι νά ἀκολουθήσει.
Σήμερα γνωρίζουμε πώς ἡ κοινωνία μας προβάλλει στά παιδιά μας ἥρωες οἱ ὁποῖοι μόνο στή φαντασία κάποιων πολυεθνικῶν ἑταιρειῶν καί σκηνοθετῶν δημιουργοῦνται γιά νά προωθοῦν οἰκονομικά συμφέροντα. Ἔτσι τά παιδιά μας μεγαλώνουν στό φανταστικό κόσμο τῶν Σούπερμαν καί τῶν Χάρυ Πότερ ὅπου ἐξυμνεῖται μία ψεύτικη παντοδυναμία πού λαμβάνεται ἄκοπα. Αὐτό δημιουργεῖ ἔντονα προβλήματα στίς καρδιές τους: ἀπό τή μία πλευρά θαυμάζουν καί ποθοῦν αὐτή τή δύναμη καί ἀπό τήν ἄλλη βλέπουν πώς αὐτή ἡ δύναμη δέν ὑπάρχει σέ αὐτά.
«Τά καλά ἀγαθά κόποις κτῶνται» καί αὐτό μαρτυρεῖ ἡ πείρα τῆς ζωῆς. Ἡ εὐημερία ὅμως καί ἡ ἄνεση τῆς ἐποχῆς μας ἀδυνατίζει ὅλες τίς προϋποθέσεις ἀποκτήσεως πνευματικῶν δυνάμεων στά παιδιά. Δίνοντας τους ὑγιῆ πρότυπα τά βοηθᾶμε νά δοῦν τή ζωή τῶν μεγάλων ἡρώων τοῦ ἔθνους μας καί τῶν Ἁγίων τῆς πίστεώς μας, δηλαδή τή μέσα ἀπό μεγάλους πειρασμούς καί δοκιμασίες, εὐδοκίμησή τους στήν ἀρετή. Παραπέρα αὐτό τά βοηθᾶ νά μήν ἀπελπίζονται μέ τίς δυσκολίες τῆς ζωῆς, καθώς θά γνωρίζουν πώς μόνο μέσα ἀπό αὐτές θά ξεπετιῶνται ὅλες οἱ εὐλογημένες καί καρποφόρες στιγμές τους.
Ὁ γέροντας Πορφύριος συνιστοῦσε στούς γονεῖς νά συνδέονται σάν οἰκογένεια μέ πνευματικούς ἀνθρώπους ἀλλά καί μέ γέροντα πνευματικό γιά νά ἔχουν ἔτσι τά παιδιά τούς ζωντανά πρότυπα ἀρετῆς. Σήμερα πού τό κακό ἔχει σηκώσει κεφάλι καί τείνει νά γίνει μόδα, ἡ προσέγγιση ἁγίων χαρισματικῶν ἀνθρώπων θεωρεῖται ἀναγκαία ὅσο ποτέ ἄλλοτε. Δύναται νά ἀνάψει στίς καρδιές τῶν παιδιῶν μας, πού ἔτσι ἤ ἀλλιῶς ἀρέσκονται στό νά μαθαίνουν ἱστορίες δύναμης, τόν πόθο τῆς μιμήσεως καί νά δώσει νόημα στά ἀδιέξοδά τους.
Στό βίο τοῦ Ἁγίου Σιλουανοῦ διαβάζουμε ὅτι ἔμαθε ἀπό τόν κατά σάρκα πατέρα του νά μήν λυπᾶται γιά τήν ἀπώλεια περιουσιῶν. Γράφει σχετικά: «Ὅταν συνέβαινε κάποια δυστυχία στό σπίτι μας, ὁ πατέρας μου ἔμενε ἤρεμος. Μετά τήν πυρκαγιά ἔλεγαν στόν πατέρα μου μέ συμπάθεια: «Κάηκες, Ἰβάν Πέτροβιτς». Ἐκεῖνος ἀπαντοῦσε: «Ὁ Θεός θά δώσει νά διορθωθοῦν τά πράγματα». Περνούσαμε κάποτε κοντά ἀπό τό χωράφι μας καί εἶπα στόν πατέρα μου: « Νά, μᾶς κλέβουν τά δεμάτια». Καί ἐκεῖνος μοῦ εἶπε: «Ἔ, παιδί μου, ὁ Κύριός μᾶς ἔδωσε ἀρκετό ψωμί. Αὐτός πού κλέβει, σημαίνει ὅτι ἔχει ἀνάγκη». Συνέβη ἄλλοτε νά πῶ στόν πατέρα μου: «Δίνεις πολλή ἐλεημοσύνη. Ἄλλοι ὅμως πού ζοῦν καλύτερα ἀπό ἐμᾶς, δίνουν λιγότερα». Ἀλλά ἐκεῖνος ἀποκρίθηκε: «Ἔ, παιδί μου ὁ Κύριος θά δώσει σέ μᾶς». Καί ὁ Κύριος δέν ματαίωσε τήν ἐλπίδα του». Ὁ πατέρας τοῦ Ἁγ. Σιλουανοῦ ἦταν τό πρῶτο μεγάλο πρότυπό του στήν κατά Θεόν πορεία τῆς μετέπειτα ζωῆς του.
Ἡ μητέρα τοῦ γέροντος Παϊσίου τοῦ ἔδωσε ἀπό τά πρῶτα παιδικά χρόνια αὐστηρή ἀγωγή. Λέει ὁ γέροντας: «Ὅταν ἤμουν μικρός, τά περνοῦσα τά παιδιά στό τρέξιμο. Ἐκεῖνα δέν μέ ἄφηναν νά τρέξω, μέ ἔδιωχναν. Προσφυγόπουλο μέ ἔλεγαν. Πήγαινα μετά στήν μάνα μου μέ κλάματα. “Τι ἔχεις καί κλαῖς;” μοῦ ἔλεγε ἐκείνη. “Δεν μ’ ἀφήνουν τά παιδιά νά τρέξω”, τῆς ἔλεγα. “Θέλεις νά τρέξεις; Νά αὐλή, τρέξε. Γιατί θέλεις νά τρέχεις ἐκεῖ, γιά νά σέ βλέπουν οἱ ἄλλοι καί νά σοῦ λένε μπράβο; Αὐτό ἔχει ὑπερηφάνεια”.
»Ἄλλη φορά ἤθελα νά παίξω μέ τό τόπι καί δέν μέ ἄφηναν τά παιδιά. Πήγαινα πάλι στήν μάνα μου κλαίγοντας. “Τι ἔγινε, γιατί κλαῖς πάλι;”, μέ ρωτοῦσε. “Δεν μ’ ἀφήνουν τά παιδιά νά παίξω μέ τό τόπι!”, τῆς ἔλεγα. “Αυλή μεγάλη ἔχουμε, τόπι ἔχεις, παῖξε ἐδῶ. Τί θέλεις νά σέ βλέπουν οἱ ἄλλοι, γιά νά σέ καμαρώνουν; αὐτό ἔχει ὑπερηφάνεια”. Τότε σκέφτηκα: “δίκαιο ἔχει ἡ μητέρα”. Ἔτσι σιγά σιγά δέν ἤθελα οὔτε νά τρέχω οὔτε νά παίζω τό τόπι μπροστά στόν κόσμο, γιατί κατάλαβα ὅτι αὐτό εἶχε μέσα ὑπερηφάνεια καί ἔλεγα: “Πράγματι, τί χαμένα πράγματα! Δίκαιο ἔχει”. Ὕστερα τόσο πολύ δέν μέ πείραζε, πού ὅταν ἔβλεπα τά ἄλλα παιδιά νά τρέχουν, νά χτυποῦν τό τόπι καί νά καμαρώνουν, γελοῦσα καί ἔλεγα “τί κάνουν;” , καί ἤμουν μικρό παιδί, τρίτη δημοτικοῦ πήγαινα. Μετά ζοῦσα μία φυσιολογική ζωή. Ἔτσι τώρα ἄν μου ποῦν “τί προτιμᾶς, νά ἀνέβης Αὔγουστο μήνα ξυπόλυτος στόν Ἄθωνα μέσα στά πουρναρόφυλλα ἤ νά πᾶς σέ μία τελετή πού θά σοῦ φορέσουν μανδύα;”, θά πῶ ὅτι προτιμῶ νά πάω ξυπόλυτος στόν Ἄθωνα. Ὄχι ἀπό ταπείνωση, ἀλλά γιατί αὐτό μέ ἀναπαύει».
Ἡ μητέρα του ἐπίσης τοῦ ἔμαθε νά λέει τήν εὐχή. «Ὅταν σάν παιδιά κάναμε καμία ἀταξία, λέει ὁ γέροντας, καί πήγαινε νά θυμώσει, τήν ἄκουγα πού ἔλεγε: “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μέ”. Ὅταν ἔβαζε τό ψωμί στό φοῦρνο ἔλεγε: “εἰς τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας”. Καί ὅταν ζύμωνε καί ὅταν μαγείρευε, πάλι ἔλεγε συνέχεια τήν εὐχή. Ἔτσι ἁγιαζόταν ἡ ἴδια, ἁγιαζόταν καί τό ψωμί καί τό φαγητό πού ἔκανε, ἁγιάζονταν αὐτοί πού τό ἔτρωγαν ».
Ἀλλά καί γιά τόν γέροντα Χατζη-Γεώργη τόν Ἀθωνίτη ἀσκητή, γράφει ὁ Π. Παϊσιος στόν δ’ τόμο τῶν διδαχῶν του: «ἀκόμη καί τό γάλα αὐτῆς τῆς εὐλογημένης μάνας, πού θήλαζε ὁ Γαβριήλ - τό κατά κόσμον ὄνομα τοῦ Γέροντα Χατζη-Γεώργη - ἦταν ἀσκητικό! Εἶχε ἀποκτήσει δυό παιδιά καί ὕστερα ζοῦσαν μέ τόν σύζυγό της ἐν παρθενίᾳ, ἀγαπημένοι σάν ἀδέλφια. Εἶχε ἀσκητικό πνεῦμα ἀπό μικρή, γιατί εἶχε ἀδελφή μοναχή, ἀσκήτρια, τήν ὁποία ἐπισκεπτόταν καί ἀργότερα μέ τά παιδιά της. Ὁ πατέρας τοῦ Γαβριήλ ἦταν καί αὐτός εὐλαβής καί ἀσχολοῦνταν μέ τό ἐμπόριο, γι’ αὐτό τόν περισσότερο καιρό τόν περνοῦσε στά ταξίδια. Αὐτό ἔδινε τήν εὐκαιρία στήν μητέρα του νά ζῆ ἁπλά, νά μήν “μεριμνᾶ καί τυρβάζει περί πολλά”, νά τόν παίρνει μαζί της καί νά ἀγρυπνεῖ μέ ἄλλες γυναῖκες πότε στίς σπηλιές καί πότε στά ἐξωκλήσια. Γι’ αὐτό μετά ἔφθασε σέ τέτοια μέτρα ἁγιότητος».
Ἀλλά καί ἡ μητέρα τοῦ μακαριστοῦ θεοφόρου γέροντος Ἰακώβου ἔπαιξε καθοριστικό ρόλο στήν Ἁγιασμένη πορεία του. Διαβάζουμε στή βιογραφία του: «Μετά τό θάνατο τῆς γιαγιᾶς, τόν παρακολουθοῦσε ἡ μητέρα του, πού τήν εἴχανε γεράσει τά βάσανα πρίν πατήσει τά σαράντα της. Σπουδαία γυναίκα, ἐννιά παιδιά εἶχε κάνει καί ζοῦσαν τά τρία. Λίγο ἀσθενική ἀπό φυσικοῦ της, ἀπόγινε ἀπό τή νηστεία, τίς στενοχώριες καί τίς ἀρρώστιες.
Ἔδωσε ἀνατροφή καλή στά παιδιά της. Τά ἔμαθε νά μήν ἁπλώνουνε σέ ξένο πράγμα. Προσφυγάκια καί φτωχά, μά καρπό ἀπό ξένο δένδρο δέν ἔκοβαν. Μία φορά περνούσανε ἀπό ἕνα χωράφι μέ ἀχλαδιές. Τά παιδάκια πεινοῦσαν. Κάτω εἴχανε πέσει ἀχλάδια καί τά ἔτρωγαν πρόβατα. Ζήλευαν τά παιδάκια, μά πάλι δέν ἅπλωσαν χέρι νά πάρουν ἀπό ξένο δένδρο. Τηρούσανε τήν ἐντολή τῆς μητέρας. Τούς δίδαξε τήν ἐλεημοσύνη. Καί ὄχι ἁπλά πράγματα. Ἔφτανε στό σημεῖο νά δίνει σέ φτωχούς τά ροῦχα τοῦ ἄντρα της τοῦ Σταύρου καί τοῦ Ἰάκωβου. Πηγαίνανε νά ἀλλάξουν τό Σάββατο καί δέν τά ἔβρισκαν. Ἀπό τήν μητέρα του ἔμαθε ὁ Ἰάκωβος τή μεγάλη λιτότητα στή ζωή του.
Μεγάλες μορφές ἀναδείχθησαν καί οἱ σεπτές μητέρες τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν. Ἀφανεῖς ἡρωίδες μέ ἡρωικές καρδιές, πού βοήθησαν τά παιδιά τους νά γίνουν μέγιστοι φωστῆρες τοῦ κόσμου.
Ἡ Ἐμμέλεια, ἡ μητέρα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ἀπέκτησε δέκα παιδιά. Ὑπῆρξε μητέρα πολύτεκνος καί καλλίτεκνος ἀλλά καί «φιλανθρωποτάτη», ὅπως τήν χαρακτήρισε ὁ υἱός της Βασίλειος γιά τήν ἀγάπη της πρός τούς πτωχούς καί πάσχοντες.
Ἡ Νόννα, ἡ μητέρα τοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου ἦταν ἡ «εὐχομένη», ἡ προσευχομένη μητέρα, ἀλλά καί ἡ «ἀνδρικωτάτη», ἡ γενναία, ἡ ὁποία διά τῶν πολλῶν καί θερμῶν προσευχῶν της ἐπετέλεσε θαυμαστά ἔργα στήν πολυκύμαντη ζωή της.
Ἡ Ἀνθοῦσα, ἡ μητέρα τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, σέ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν βρέθηκε στό καμίνι τῆς θλίψης, τῆς τόσο πρόωρης χηρείας. Καί φανερώθηκε ἡ πιστή καί ἰσχυρή, ἡ ὑπομονετική καί ἀντρόφρων γυναίκα πού ἀφιερώθηκε στόν ὀρφανό γιό της πού ἦταν γι’ αὐτήν ἕνας κόσμος ὁλόκληρος, καί ἔτρεφε στήν ἀγκάλη της τόν γίγαντα τῆς πίστης.
Ὁ θεολόγος Γρηγόριος ἔγραψε σέ πολύστιχο ποίημα γιά τούς γονεῖς του:
«Τρυφερό παιδί ἤμουν ἀκόμα, ὄχι ἀκριβῶς παιδί…
Ἀλλά οἱ γονεῖς μου ἐζωγράφιζαν εἰς τόν νοῦν μου ὄχι μ’ ἄσχημα
χρώματα καί μ’ ἐδίδασκαν σωστά μέ τήν ἀρετή [...] θρεμμένος μέ ὅλα τά καλά ἀπό τά σπάργανα εἶχα ἀπό τό σπίτι παραδείγματα ἄριστα […] καί εἶχα γιά συντροφιά τούς ἀρίστους εἰς τόν τρόπο».

Ἀδελφοί μου, ἄς παρακαλέσουμε τόν Κύριο νά ἀναδεικνύει πάντοτε γονεῖς πρότυπα ἀρετῶν γιά νά λαμπρύνεται ἡ οἰκουμένη μέ ἁγιασμένες μορφές ὅπως ἦσαν οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες.
Στό Ἅγιον Ὄρος ἡ ζωή τῶν μοναχῶν, μέ ἕνα τρόπο μυστικό δονεῖ μέ κύματα ἀγαλλιάσεως τίς καρδιές τῶν προσκυνητῶν. Ἐκεῖ ὅλα τά διακονήματα λειτουργοῦνται μέ προσευχή, ὑπακοή καί σιωπή. Ἔτσι ἀποκτοῦν χάρη καί μεταδίδουν χάρη. Πιστεύουμε πώς ὅταν οἱ γονεῖς ζοῦν καί κινοῦνται μέ αὐτό τό εὐλογημένο τρίπτυχο τῶν ἀρετῶν, οἱ ἐνδοοικογενειακές σχέσεις θά διαμορφώνουν ἁγιασμένες προσωπικότητες.

Ἀρχιμ. Ἀρσένιος Κωτσόπουλος

"Ὑγιεῖς ἐνδοοικογενειακές σχέσεις κατά τή διδασκαλία τῶν σύγχρονων γερόντων"
ἀπό τό βιβλίο "Πληγωμένες Σχέσεις - Ἔνθεες Συνθέσεις"

Ακούστε τη συγκλονιστική αφήγηση για την  Αγία  Μαρίνα.
Πατήστε εδώ

Σύμφωνα με το υπ' αριθμόν 27.639 φύλλο της εφημερίδας της Τουρκικής κυβερνήσεως δημοσιεύθηκε και επισήμως η προκήρυξη ανοιχτού διαγωνισμού για «τρισδιάστατες σεισμικές έρευνες», στο πλαίσιο των ερευνών πετρελαίου και φυσικού αερίου σε θαλάσσια έκταση 1.100 τετραγωνικών χιλιομέτρων στη Μεσόγειο όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι Τούρκοι. Τι ακριβώς όμως κρύβουν πίσω απο το γενικευμένο όρο "Μεσόγειο" ;;;

Άν και προσεκτικοί όπως πάντα οι Τούρκοι, δεν ανοίγουν ποτέ τα "χαρτιά" τους. Στην προκήρυξη του διαγωνισμού, όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Τουρκικής κυβερνήσεως, δεν διευκρινίζονται τα ακριβή σημεία της θαλάσσιας περιοχής και αναφέρουν γενικόλογα η λέξη "Μεσόγειος".

Σύμφωνα με έγκυρες πηγές το ενδιαφέρον των Τούρκων εστιάζεται σε ζώνες του ολόκληρου του Ανατολικού Αιγαίου που φθάνουν μέχρι το Κρητικό Πέλαγος και στην ευρύτερη περιοχή του Ιονίου με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην περιοχή.. του βορείου τμήματος και συγκεκριμένα στο τρίγωνο μεταξύ Αλβανίας και διαποντίων νήσων (Οθωνοί,Ερείκουσα, Μαθράκι) ανοιχτά της Κέρκυρας.

Το διαγωνισμό προκήρυξε η Τουρκική ανώνυμος εταιρεία πετρελαίου (ΤΡΑΟ). Σύμφωνα με την προκήρυξη, οι προτάσεις για το διαγωνισμό πρέπει να κατατεθούν μέχρι τις δύο το μεσημέρι στις 10 Αυγούστου 2010.

Πηγή
το είδαμε στο anemo-milos

"Να κατανοήσουμε πως θα αλλάξει ο χάρτης της Ελλάδας η οποία θα μικρύνει"… μας διεμήνυσε η κυρία Στάη από την ραδιοφωνική εκπομπή της
Τα μεγάλα κρύβονται σε μικρές λέξεις ή οι μεγάλες αλήθειες λέγονται ψιθυριστά. Κάπως έτσι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η τοποθέτηση της γνωστής Έλλης Στάη, η οποία από την ραδιοφωνική της εκπομπή, στο ραδιόφωνο του Flash, το μεσημέρι της Τετάρτης 14.7.2010, «έβγαλε λαυράκια».
Το πρώτο, αλλά όχι ιδιαιτέρως σημαντικό «λαυράκι» της κυρίας Στάη, ήταν από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, τον κύριο Πεταλωτή, ο οποίος «αναγκάστηκε» να ομολογήσει πως «κάποια στιγμή γίνονται ανασχηματισμοί και πιθανότατα τον επόμενο Νοέμβριο θα γίνει ανασχηματισμός της παρούσας κυβέρνησης». Ομολογώ, πως η «είδηση» ουσιαστικά αποτελεί ένα καλό τρόπο εκτόνωσης της πολιτικής πίεσης, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και μία προειδοποίηση προς το εσωτερικό της κυβέρνησης, σε όλους εκείνους που δυσανασχετούν (με οποιοδήποτε τρόπο) από την μέχρι τώρα «πορεία» του κυβερνητικού έργου.
Το δεύτερο και μεγάλο «λαυράκι» της συγκεκριμένης εκπομπής, ήταν από την ίδια την κυρία Στάη, η οποία στις 1.55 σε μία στιγμή όπου «ανακεφαλαίωνε» τα πολιτικά μηνύματα της ημέρας, αναφέρθηκε στην ανάγκη που υπάρχει λόγω της πολύ δύσκολης οικονομικής κατάστασης που διανύουμε «να κατανοήσουν οι έλληνες πολίτες πως πρέπει να αλλάξει ο χάρτης του σκεπτικού τους, αλλά και πως πρέπει να κατανοήσουμε και να συμβιβαστούμε τελικά με την αλλαγή του χάρτη της χώρας…»!!!
Πραγματικά βόμβα μεγατόνων, που ίσως θα έπρεπε η κυρία Στάη να εξηγήσει άμεσα τι ακριβώς εννοούσε ή τι ακριβώς γνωρίζει γύρω από το συγκεκριμένο θέμα της τοποθέτησής της.
Μήπως, κάποιοι γνωρίζουν τραγικά γεγονότα που έρχονται; Μήπως κάποιοι γνωρίζουν τι μέλλει γενέσθαι στην χώρα και στους πολίτες της; Μήπως κάποιοι θα πρέπει, τελικά, να καθήσουν με ευθύνη απέναντι στους πολίτες και να μιλήσουν με ειλικρίνεια, προσπαθώντας να βοηθήσουν τη χώρα να αντιμετωπίσει τους πραγματικούς κινδύνους που την απειλούν;
Σε κάθε περίπτωση, εάν η κυρία Στάη δεν εξηγήσει τα λεγόμενά της, δυστυχώς, τοποθετεί τον εαυτό της ανάμεσα στους επικίνδυνους και στους κινδύνους της χώρας…
Κωνσταντίνος
kostasxan 

Περι γάμου

Ως γιατρός συμμετείχε στην εγχείρηση μεταμόσχευσης μυελού του μικρού Ανδρέα που έγινε στις ΗΠΑ

Η άμεση επικοινωνία μεταξύ στρατευομένης και θριαμβεύουσας Εκκλησίας αποτελεί σύνηθες και φυσιολογικό φαινόμενο για το συνειδητοποιημένο πιστό, ο οποίος είθισται να επικαλείται τους Αγίους ως πρεσβευτές επίλυσης των προβλημάτων προς το Θεό. Αυτό λοιπόν έπραξε μια οικογένεια από την Κύπρο, γνωστή από τις τηλεοπτικές εκκλήσεις που έκανε πριν από δύο χρόνια για την εξεύρεση δότη προκειμένου να βρεθεί μόσχευμα για εγχείρηση στο μικρό παιδί τους, τον Ανδρέα που έπασχε από λευκαιμία. Μόσχευμα βρέθηκε και οι γονείς ετοιμάσθηκαν για να ταξιδεύσουν στις ΗΠΑ, όπου θα γινόταν η λεπτή χειρουργική επέμβαση μεταμόσχευσης μυελού.
Όλοι θυμόμαστε τότε την αγωνία της οικογένειας του Βάσου Βασιλείου από τη Λεμεσό και τις καθημερινές εκκλήσεις τους στον Χριστό μας για να σώσει το παιδί τους. Πριν λοιπόν ξεκινήσουν για την εγχείρηση οι γονείς άκουσαν για τα θαύματα της Αγίας Μαρίνας και πήραν την πρωτοβουλία να τηλεφωνήσουν στο ομώνυμο μοναστήρι στην Άνδρο και να ζητήσουν την ευλογία Της. Στο τηλέφωνο ο ηγούμενος της Μονής αρχιμανδρίτης Κυπριανός υποσχέθηκε πως θα προσευχηθεί στην Αγία και ευχήθηκε στους γονείς να έχει το παιδί την Αγία Μαρίνα στο χειρουργείο για βοήθεια. Πράγματι με την ευχή του ηγουμένου Κυπριανού στις αποσκευές τους και με ακράδαντη την πίστη για τη βοήθεια της Αγίας Μαρίνας οι δύο γονείς και ο μικρός Ανδρέας μετέβησαν στις ΗΠΑ. Μετά τις καθιερωμένες προκαταρκτικές εξετάσεις προετοιμασίας ο μικρός Ανδρέας εισήλθε για την πραγματικά πολύ σοβαρή και λεπτή εγχείρηση.
Λίγη ώρα πριν το χειρουργείο παρουσιάστηκε στον ιατρό που θα χειρουργούσε τον μικρό Ανδρέα μία γυναίκα. Είπε πως είναι γιατρός και παρακάλεσε να παρακολουθήσει την εγχείρηση, επειδή ήταν προσωπική ιατρός του μικρού Ανδρέα. Η συζήτηση της γυναίκας με τον χειρούργο έδειχνε πως κατείχε την ιατρική επιστήμη και δεν άφηνε καμιά αμφιβολία στο χειρούργο να σκεφθεί πως δεν είναι ιατρός. Εκείνος πάντως της είπε πως δεν επιτρέπεται να βρίσκεται στο χειρουργείο ξένος ιατρός και πως αποτελούσε πρακτική της ιατρικής του ομάδας να μην μετέχουν άλλοι στις λεπτές αυτές εγχειρήσεις. Η επιμονή όμως της γυναίκας έκαμψε την αρχική αδιαλλαξία του χειρούργου. Της ζήτησε να αφήσει τα στοιχεία της στη γραμματεία και να εισέλθει στη συνέχεια στο χειρουργείο μαζί του. Έτσι και έγινε.
Η άγνωστη ιατρός εισήλθε στο χειρουργείο και όχι απλώς παρακολουθούσε αλλά συμμετείχε ενεργά στην εγχείρηση του μικρού Ανδρέα. Αρκετές φορές μάλιστα έδωσε τις κατευθύνσεις για το πώς έπρεπε να προχωρήσει η επέμβαση. Όλα πήγαν καλά και ο γιατρός αφού την ευχαρίστησε εξήλθε του χειρουργείου. Το ζεύγος Βασιλείου έτρεξε να πληροφορηθεί για το πώς πήγε η εγχείρηση. «Όλα πήγαν πολύ καλά» τους είπε. Και πρόσθεσε: «Δεν μπορώ όμως να καταλάβω πως είχατε μια τέτοια γιατρό για το παιδί σας και ήλθατε σε μένα;»
Οι γονείς έκπληκτοι του απάντησαν ότι δεν είχαν φέρει κάποια γιατρό και δεν γνωρίζουν κάτι σχετικό. Ο χειρούργος όμως επέμενε και τους είπε πως όταν εξήλθε από το χειρουργείο η γιατρός του μικρού Ανδρέα, παρέμεινε για λίγο μέσα με την υπόλοιπη ιατρική ομάδα. Ως εκ τούτου κάπου εκεί γύρω έπρεπε να είναι και τους προέτρεψε να τη συναντήσουν. Μάταια όμως έψαχναν να τη βρουν. Η γιατρός είχε εξαφανισθεί. Σκέφθηκαν πως θα έφυγε και πήγαν μετά την προτροπή του χειρούργου στη γραμματεία να ζητήσουν τα στοιχεία της προκειμένου να την ευχαριστήσουν. Πίστευαν πως ίσως κάποια γιατρός από την Ελλάδα ή την Κύπρο ευαισθητοποιήθηκε και ταξίδευσε στις ΗΠΑ για να συμβάλλει στην λεπτή χειρουργική επέμβαση.
Με έκπληξη διαπίστωσαν πως η άγνωστη γυναίκα ιατρός είχε υπογράψει με το όνομα Μαρίνα από την Άνδρο (Marina from Andros). Δεν πίστευαν αυτό που έβλεπαν. Στέκονταν επί αρκετή ώρα αμήχανοι μπροστά στο θαύμα της Αγίας Μαρίνας. Τα δάκρυα ευγνωμοσύνης και χαράς πλημμύρισαν τα μάτια τους. Θυμήθηκαν αυτό που τους είχε πει ο σεβαστός γέροντας και ηγούμενος της ομώνυμης Ιεράς Μονής. «Πηγαίνετε στην Αμερική και εύχομαι η Αγία Μαρίνα να είναι μέσα στο χειρουργείο.
Την απερίγραπτη χαρά τους για την επιτυχή έκβαση της εγχείρησης και την επαναφορά της υγείας του μικρού Ανδρέα τη μετέφεραν στα ΜΜΕ μιλώντας για το αληθινό θαύμα.
Από τότε έβαλαν ως τάμα να βρίσκονται πάντοτε οικογενειακώς στην Άνδρο την ημέρα της μνήμης της Αγίας Μαρίνας. Έτσι και πράττουν ενώ όπως ανέφερε μοναχός της Μονής με τον οποίο συνομιλήσαμε δύο φορές ίσως και παραπάνω τα δύο χρόνια που μεσολάβησαν από τότε η οικογένεια Βασιλείου μεταβαίνει από τη Λεμεσό κάθε καλοκαίρι στην Άνδρο για να ευχαριστήσει την Αγία Μαρίνα, που έσωσε τον μικρό Ανδρέα. Είναι αλήθεια ότι ουδέποτε απουσίασαν τα θαύματα των Αγίων από τη ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας και είθε ο Πανάγαθος Κύριος ημών Ιησούς Χριστός να μας ενισχύει την πίστη μας με τα θαύματα των Αγίων μας.

• Ευχαριστούμε θερμώς την κ. Σπυριδούλα Κυριακοπούλου, συνταξιούχο ιατρό που είχε την ευγενή καλοσύνη να μας ενημερώσει για το ανωτέρω θαύμα. Θερμές ευχαριστίες στον ηγούμενο της Ιεράς Μονής και στην αδελφότητα για τις διευκρινίσεις και τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τους θέσαμε. Το τηλέφωνο της Μονής Αγίας Μαρίνης Άνδρου είναι 2282024074.


Συντάκτης: Θεοπούλα Παναγιώτου
Πηγή: Στύλος Ορθοδοξίας (Τεύχος Ιανουαρίου 2006)

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ 172 ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΠΟΥ ΨΗΦΙΣΑΝ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ!

Σε εξέλιξη συντονισμένη-κινηματική δράση ενεργών πολιτών από όλη την Ελλάδα, με στόχο μας την ποινική δίωξη του Γ. Παπανδρέου και του συνόλου των βουλευτών που ψήφισαν υπέρ του “μνημονίου”, για το αδίκημα της Εσχάτης Προδοσίας.
Είναι γνωστό στους Έλληνες πολίτες ότι ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνηση του συνωμότησαν εναντίον της χώρας που τους εξέλεξε ως “αντιπροσώπους” της για να επιτελέσουν συγκεκριμένο έργο και για να υπηρετήσουν το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου.
Είναι επίσης δεδομένο ότι οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης και το σύνολο των κομμάτων του κοινοβουλίου καθώς και ολόκληρο το πολιτικό σύστημα έχουν αποτύχει στα “καθήκοντα” τους.
Σε μια φυσιολογική κοινωνία όταν κάποιος ή κάτι αποτυγχάνει με τέτοιο πάταγο, επί τόσα χρόνια και με τέτοιου μεγέθους καταστροφικές προεκτάσεις για το κοινωνικό σύνολο και για τόσες πολλές από τις επόμενες γενιές… απλά ΑΠΟΛΥΕΤΑΙ, ΠΑΥΕΤΑΙ και μάλιστα αμέσως!!!
Σε τέτοιες δραματικές συνθήκες δεν έχει κανείς από μας την πολυτέλεια να περιμένει… Δεν μπορεί να περιμένει από την κυβέρνηση να κάνει το σωστό και το νόμιμο, ούτε από τις (γνωστές) Αγορές να μας λυπηθούν και να μας βοηθήσουν, ούτε από την Ε.Ε. να επιδείξει αλληλεγγύη, ούτε από οποιονδήποτε άλλον να μας λύσει τα δικά μας ανυπέρβλητα προβλήματα.
Στις σημερινές συνθήκες μόνο εμείς οι ίδιοι, οι πολίτες της Ελλάδας, μπορούμε να εμποδίσουμε την κατάρρευση της πατρίδας, την κοινωνίας, της οικονομίας, της ίδιας μας της ζωής!.. και είμαστε νομιμοποιημένοι να το κάνουμε με τον πιο άμεσο, υπεύθυνο και αποφασιστικό τρόπο που εμείς θα κρίνουμε!
Και δυο κουβέντες πριν το “δια ταύτα”.
Αποτελεί πλέον συλλογική γνώση της κοινωνίας ότι :
* Ο δικομματισμός τελειώνει οριστικά στις επόμενες εκλογές, όποτε κ αν γίνουν.
* Απαιτείται ένα νέο πολιτικό (και εκλογικό) σύστημα, γιατί το μεν πολιτικό έχει χάσει την νομιμοποίηση και την αντιπροσωπευτικότητα του, το δε εκλογικό μας “επιβάλει” τον δικομματισμό ως μονόδρομο, έχοντας θέσει τεράστια εμπόδια εισόδου στην βουλή, νέων πολιτικών σχηματισμών που εκφράζουν την κοινωνία.
* Το Σύνταγμα όχι μόνο παραβιάζεται συστηματικά από βουλευτές και κυβέρνηση, αλλά δεν μπορεί και να αντιμετωπίσει τα μεγάλα σύγχρονα προβλήματα που προέκυψαν πολύ αργότερα αφότου το Σύνταγμα συντάχθηκε.
* Με την επερχόμενη κατάρρευση του πολιτικού συστήματος υπό το βάρος της απώλειας νομιμοποίησης – αντιπροσωπευτικότητας, της ηθικής του απαξίωσης και της κοινωνικής απέχθειας προς αυτό, η Ελλάδα θα καταφύγει αργά η γρήγορα σε μια Εθνοσυνέλευση και συντακτική επιτροπή για να δημιουργήσει ένα καινούργιο Σύνταγμα, το οποίο θα αποτελέσει την βάση μιας νέας Ελληνικής κοινωνίας.
Το δια ταύτα
Ενώ όλα τα παραπάνω αποτελούν κοινό τόπο, συλλογική γνώση και ζυμώνονται ταχύτατα με καταλύτη το κοινωνικό ένστικτο αυτοσυντήρησης, υπάρχει κάτι που ΔΕΝ μπορεί να περιμένει. Αυτό είναι η άμεση παύση της κυβέρνησης με νομικό ακτιβισμό.
Αυτή είναι και η αφετηρία και το κίνητρο ενός γενναίου και αποφασιστικού Έλληνα πολίτη που αποφάσισε να συντάξει και να τεκμηριώσει εντυπωσιακά την ποινική δίωξη για το έγκλημα της Εσχάτης Προδοσίας εναντίον 173 βουλευτών και υπουργών, καταθέτοντας την αντίστοιχη μήνυση εναντίον τους.
Αυτή την μήνυση έχουμε καθήκον όσοι από μας θέλουμε να βοηθήσουμε την Ελλάδα, να την προσυπογράψουμε.
Η διαδικασία είναι εξαιρετικά απλή και κοστίζει μόλις 11 ευρώ. Έχει όμως μερικές προεκτάσεις τεράστιας ηθικής και κοινωνικής σημασίας.
* Κατ’ αρχήν, γίνεσαι κοινωνός αλλά και βιώνεις στην πράξη την έννοια του ενεργού και συνειδητοποιημένου πολίτη. Την στιγμή που βάζεις την υπογραφή σου ως συν-μηνυτής, διώκοντας τους εθνικούς προδότες που ζημίωσαν εσένα, την οικογένεια και τους συνανθρώπους σου, σε πλημμυρίζει ένα απέραντο συναίσθημα περηφάνειας, ολοκλήρωσης και ανιδιοτελούς προσφοράς σου στην Κοινωνία. Νιώθεις να ενώνεσαι ως σταγόνα με τα ορμητικά νερά του ποταμού που θα αλλάξει το έρημο τοπίο της Ελλάδας, παρασύροντας τα “σκουπίδια”, αλλά και ποτίζοντας την άνυδρη και διψασμένη Γη για να ξαναφυτρώσει ο δικός μας καρπός της ζωής.
* Η ιστορία του κόσμου έχει περάσει μέσα από τεράστιες αλλαγές. Αυτές οι αλλαγές έχουν πάντα επιτελεστεί από κοινωνικές μειοψηφίες, τις οποίες οι πλειοψηφίες αποδέχονταν ηθικά ή και έβαζαν μπροστά “για τα δύσκολα”. Αυτό το ρεύμα κοινωνικού ακτιβισμού (κ ιδιαίτερα το συγκεκριμένο ρεύμα νομικού ακτιβισμού), παίρνει εντυπωσιακές διαστάσεις όπως ο καθένας αντιλαμβάνεται μέσα από τον ελεύθερο και ανεμπόδιστο επικοινωνιακό χώρο του διαδικτύου, ασχέτως αν αποκρύπτεται συστηματικά από τα διεφθαρμένα και διατεταγμένα ΜΜΕ που αποτέλεσαν και αποτελούν εργαλείο της εθνικής προδοσίας.
Η δική σου και η δική μου “σταγόνα” είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ για την δημιουργία και την ισχυροποίηση αυτής της κρίσιμης μάζας που προωθεί με θάρρος και αποφασιστικότητα την απαλλαγή της πατρίδας μας από τους εθνικούς απατεώνες.
* Οι ολιγοήμερες διακοπές μας (όσοι από μας έχουν τα χρήματα για να τις κάνουν), αλλά και όσοι δεν τα έχουμε και παραμένουμε εγκλωβισμένοι στο καμίνι της πόλης, θα νιώσουμε καλύτερα, πιο ελεύθεροι και πιο άξιοι στα μάτια των παιδιών μας, που κοιτούν στο βάθος χρόνου της ζωής τους ένα “μαύρο μέλλον”. Είναι σημαντικό να έχουμε κάνει το καθήκον μας, να έχουμε δώσει μια πρώτη μάχη, αναίμακτη, αλλά το ίδιο άξια, με ειρηνικά όπλα, αλλά το ίδιο αποτελεσματική, για το δικό μας το καλό, το καλό των παιδιών μας, το καλό των συνανθρώπων μας με τους οποίους είμαστε ισότιμα κύτταρα του ίδιου οργανισμού. Η θα πάρουμε όλοι μαζί την ζωή και την υγεία αυτού του “οργανισμού” στα χέρια μας, ή θα πεθάνουμε όλοι μαζί. Αυτό είναι πλέον φανερό σε όλους μας!..
Η ακριβής διαδικασία που θα ακολουθήσετε για να δηλώσετε παράσταση πολιτικής αγωγής στην μήνυση του ιατρού-κοινωνικού ακτιβιστή Δημήτρη Αντωνίου, μήνυση που αποτελεί την βάση της ποινικής δίωξης περιγράφεται εδώ:

http://www.gopetition.com/petition/35993.html

Σημειώστε ότι η θεμελίωση της μήνυσης εναντίον του πρωθυπουργού και των βουλευτών για Εσχάτη Προδοσία, έχει περαιτέρω ενισχυθεί με την εξαιρετική δουλειά που έκαναν λαμπροί οικονομολόγοι στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας Οικονομολόγων και Πανεπιστημιακών και μιας πολύ δυναμικής κοινότητας από όλα τα κοινωνικά στρώματα και πολιτικούς χώρους που τους περιβάλλει, αλλά και την εξαιρετική νομική δουλειά υψηλού κύρους και εγκυρότητας που έχει κάνει η κοινότητα των δικηγόρων του Δικηγορικού Συλλόγου (ΔΣΑ) με πρόσφατες ενέργειες νομικού ακτιβισμού καθώς και νέες που έχουν δρομολογήσει.

Η ομάδα του facebook εδώ.

To blog του κ. Αντωνίου που ξεκίνησε τη μήνυση εδώ.
thalamofilakas

Ο π. Βασίλειος Θερμός απάντησε σε ένα προηγούμενο κείμενό μου και αναφέρεται στην σχέση μεταξύ των Μυστηρίων Βαπτίσματος και Χρίσματος με την παρουσία των λαϊκών στην Εκκλησία και κατά κάποιον τρόπο τα αντιπαραθέτει στα όσα υποστηρίζω στα κείμενά μου για τα θέματα αυτά.
Θα απαντήσω στο θέμα αυτό με νέο κείμενό μου τις επόμενες ημέρες.
Προς το παρόν όμως θα δημοσιεύσω μια πρόσφατη συνέντευξη την οποία έδωσα και δημοσιεύθηκε στο Περιοδικό «Ziarul Lumina» του Πατριαρχείου Ρουμανίας πριν καν ανοίξει αυτή η συζήτηση, και είναι επίκαιρη.
Η συνέντευξη αυτή έχει ως εξής:
Ερώτηση: Σεβασμιώτατε, η εφημερίδα του Ρουμανικού Πατριαρχείου, Ziarul Lumina, έχει πάλη την χαρά και το προνόμιο να λάβη μια συνέντευξη από Σας, γιατί ο Χριστιανός θα έπρεπε να κάνη την προσπάθεια να καταλάβη, να συνειδητοποιήση τις πνευματικές του αρρώστιες, τα πάθη του και να τα θεραπεύση. Αυτό το διάβημα δεν είναι όμως εύκολο.
Στα έργα σας μιλάτε πολύ για την οντολογική αρρώστια του ανθρώπου. Ο σύγχρονος άνθρωπος όμως συνήθως θεωρεί αρρώστια την σωματική και την ψυχολογική και αυτές τις αρρώστιες προσπαθεί να τις θεραπεύση στα νοσοκομεία. Αλλιώς, αντιλαμβάνεται την ζωή του στην καθημερινότητα ως ομαλή, υγιή κατάσταση.
Τι είναι η πραγματική αρρώστια του ανθρώπου, γιατί χρειάζεται «ιατρική εν Πνεύματι;». Γιατί είναι αποφασιστική, απαραίτητη η θεραπεία;

Απάντηση: Στην Αγία Γραφή, τα λειτουργικά κείμενα και τα έργα των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας γίνεται πολύς λόγος για την ασθένεια του ανθρώπου και την θεραπεία του. Βεβαίως υπάρχει η σωματική ασθένεια, η ψυχολογική ασθένεια και η πνευματική ασθένεια. Μεταξύ αυτών υπάρχει αλληλεξάρτηση.
Το θέμα της ασθενείας πρέπει να το δη κανείς από την πτώση των Πρωτοπλάστων. Ο άνθρωπος πριν την πτώση ζούσε διαφορετικά απ' ο,τι σήμερα. Ο νους του είχε επικοινωνία με τον Θεό, η Χάρη του Θεού φώτιζε την ψυχή και το σώμα. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει ότι ο Αδάμ και η Εύα πριν αμαρτήσουν ζούσαν στον Παράδεισο ως άγγελοι. Μετά όμως την αμαρτία επήλθε ο πνευματικός θάνατος, δηλαδή η διακοπή των σχέσεων με τον Θεό και ακολούθησε ο σωματικός θάνατος. Από τότε ο άνθρωπος γεννιέται με την θνητότητα και παθητότητα, όπως εκφράζονται με τις ασθένειες, τα πάθη και τον θάνατο.
Η αντιμετώπιση των σωματικών ασθενειών γίνεται από την ιατρική επιστήμη, την οποία σεβόμαστε, διότι απαλύνει τον πόνο των ανθρώπων. Επίσης, για τα ψυχολογικά προβλήματα ενδιαφέρεται η ψυχολογία με τις πολλές της θεωρίες, όπως την ψυχαναλυτική, την γνωστική, την συμπεριφοριστική, την υπαρξιακή. Η Εκκλησία θεραπεύει τα πνευματικά νοσήματα, γι' αυτό γίνεται λόγος για «ιατρική εν πνεύματι επιστήμη».
Η πνευματική ασθένεια είναι όταν ο νους του ανθρώπου απομακρύνεται από τον Θεό. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής γράφει: «Νους αποστάς του Θεού η δαιμονιώδης γίνεται η κτηνώδης», δηλαδή όταν ο νους του ανθρώπου απομακρυνθή από τον Θεό, τότε γίνεται δαιμονιώδης με τα πάθη της υπερηφανίας και κτηνώδης με τα πάθη της φιληδονίας και της φιλοκτημοσύνης.
Ο Απόστολος Παύλος κάνει διάκριση μεταξύ σαρκικού, ψυχικού και πνευματικού ανθρώπου. Σαρκικός άνθρωπος είναι αυτός που δεν έχει την Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Αυτός χαρακτηρίζεται και ως ψυχικός άνθρωπος, αφού λειτουργούν όλες οι ψυχικές ενέργειες, χωρίς ο άνθρωπος όμως να έχη αισθητώς την Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός που είναι ναός του Παναγίου Πνεύματος, δηλαδή έχει την Χάρη του Βαπτίσματος και του Χρίσματος και μέσα στην καρδιά του γίνεται η νοερά προσευχή. Τότε εκδηλώνονται όλα τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.
Κατά τους Πατέρας της Εκκλησίας όποια σχέση υπάρχει μεταξύ σώματος και ψυχής, τέτοια σχέση υπάρχει μεταξύ ψυχής και Αγίου Πνεύματος. Δηλαδή, όταν η ψυχή φεύγει από το σώμα, τότε το σώμα πεθαίνει. Έτσι και όταν το Άγιον Πνεύμα απομακρύνεται από την ψυχή, η ψυχή είναι νεκρά κατά Θεόν.
Οπότε, όταν οι Πατέρες ομιλούν για θεραπεία του ανθρώπου, εννοούν την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, την κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό, την κατά φύσιν και υπέρ φύσιν κίνηση των ενεργειών της ψυχής. Με άλλα λόγια, η θεραπεία συνίσταται στην μετατροπή της φιλαυτίας σε φιλοθεΐα και φιλανθρωπία.

Ερώτηση: Στα έργα σας για την θεραπεία του ανθρώπου υποστηρίζετε, κατά την διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας, ότι «η Εκκλησία είναι πνευματικό θεραπευτήριο που θεραπεύει τον πνευματικά άρρωστο άνθρωπο».
Αυτή η αντίληψη βρίσκεται σε αντιλογία με την κοινή νοοτροπία της εποχής μας για την οποία η Εκκλησία είναι ένα πλαίσιο της κοινωνικής η πολιτιστικής εκδηλώσεως μεταξύ άλλων επιλογών που μας προσφέρει η κοινωνία. Για τον σύγχρονο άνθρωπο, η θεραπεία όμως έχει σχέση μόνο με την ιατρική, με την παθολογία, ψυχολογία η με την ψυχιατρική.
Πως ερμηνεύετε τον ισχυρισμό σας ότι «η θεραπεία του ανθρώπου γίνεται μέσα στον χώρο της Εκκλησίας»;
Απάντηση: Εφ' όσον προηγουμένως κάναμε την διάκριση μεταξύ σωματικής, ψυχολογικής και πνευματικής θεραπείας γίνεται αντιληπτό ότι αυτή η μέθεξη του Αγίου Πνεύματος γίνεται μέσα στον χώρο της Εκκλησίας με τα Μυστήρια και την ασκητική ζωή. Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε τον λόγο του αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ ότι σκοπός του ανθρώπου είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος. Αυτό είναι το βασικό έργο της Εκκλησίας.
Η Εκκλησία, κατά την διαδασκαλία του Αποστόλου Παύλου, είναι Σώμα Χριστού και ο Χριστός είναι η κεφαλή της Εκκλησίας. Κατά δε τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά η Εκκλησία είναι κοινωνία θεώσεως, δηλαδή οδηγεί τον άνθρωπο στην θέωση, δια της καθάρσεως της καρδιάς και του φωτισμού του νου.
Με αυτήν την έννοια λέμε ότι η Εκκλησία είναι Πνευματικό θεραπευτήριο, που θεραπεύει τα πνευματικά νοσήματα του ανθρώπου. Αυτό το συναντούμε στην παραβολή του Καλού Σαμαρείτου και σε πολλά κείμενα του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και πολλών άλλων αγίων Πατέρων, των οποίων τα έργα περιλαμβάνονται στο βιβλίο της «Φιλοκαλίας». Εφ' όσον η Εκκλησία είναι πνευματικό θεραπευτήριο, αυτό σημαίνει ότι και οι Κληρικοί είναι οι πνευματικοί θεραπευτές.
Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης χρησιμοποιούσε το παράδειγμα του Νοσοκομείου για να δείξη τον σκοπό και το έργο της Εκκλησίας. Έλεγε ότι ο Επίσκοπος είναι ο διευθυντής της κλινικής, οι Κληρικοί είναι οι ιατροί που κατευθύνονται από τον Επίσκοπο-διευθυντή για την  θεραπεία των ασθενών, οι συνεργάτες των Κληρικών που εργάζονται στον Ναό είναι το νοσηλευτικό προσωπικό και βέβαια οι άνθρωποι με τα διάφορα πάθη είναι οι ασθενείς που επιδιώκουν να βρουν θεραπεία.
Βεβαίως, η Εκκλησία παράγει και τις εκκλησιαστικές τέχνες, δημιουργεί πολιτισμό, ασχολείται και με το φιλανθρωπικό έργο. Αλλά αυτό είναι συνέπεια του προηγουμένου. Το πρωτεύον έργο της Εκκλησίας είναι η θεραπεία του ανθρώπου, να ενωθή ο άνθρωπος και να θεωθή. Οι άνθρωποι που θεραπεύονται παράγουν αξιόλογο πολιτισμό και ευεργετούν ποικιλοτρόπως την κοινωνία.

Ερώτηση: Επιστρέφουμε στο θέμα της κοινής νοοτροπίας του συγχρόνου πολιτισμού. Αφενός, η Εκκλησία έχει αποκαλυμμένες αλήθειες, τις οποίες τις θεωρεί θείες και απόλυτες. Αυτά είναι τα δόγματα. Αφ' ετέρου, στον σύγχρονο πολιτισμό δεν υπάρχει πια απόλυτη αλήθεια, υπάρχουν όμως διάφορες ιδεολογίες και ο άνθρωπος διαλέγει σε συνάρτηση με τον υποκειμενισμό του και στο πέρασμα της ζωής μπορεί να κάνει περισσότερες ιδεολογικές επιλογές.
Τι είναι τα δόγματα στην αντίληψη της Εκκλησίας, αφού ορίσατε την Εκκλησία ως «θεραπευτήριο του πνευματικά αρρώστου ανθρώπου» και ισχυρίζεστε ότι «όταν αλλοιώνεται η πίστη, αλλοιώνεται και η σωτηρία. […] όταν αλλοιώνεται η πίστη, τότε αλλοιώνεται και ο τρόπος και η μέθοδος θεραπείας»;
Απάντηση: Στην Εκκλησία υπάρχουν και δόγματα, που αναφέρονται στον Τριαδικό Θεό, στην πραγματικότητα όμως τα δόγματα λέγονται όροι και θεσπίσθηκαν από τους Πατέρες των Οικουμενικών Συνόδων. Αυτό φαίνεται στο Σύμβολο της Πίστεως. Η λέξη όρος σημαίνει το όριον που ξεχωρίζει την αλήθεια από την πλάνη. Επειδή οι αιρετικοί χρησιμοποιούσαν την φιλοσοφία για να κατανοήσουν το μυστήριο του Τριαδικού Θεού, οι Πατέρες της Εκκλησίας εξαναγκάσθηκαν να οριοθετήσουν την πίστη, για να μη συγχέεται με αιρετικές απόψεις.
Έτσι, τα δόγματα της Εκκλησίας είναι η οριοθέτηση της Αποκαλύψεως. Αυτό σημαίνει ότι οι άγιοι Πατέρες δια της καθάρσεως της καρδίας και του φωτισμού του νοός έφθασαν στην θεωρία του Θεού, είδαν την δόξα του Θεού και στην συνέχεια χρησιμοποίησαν κάποιον όρο-δόγμα για να εκφράσουν αυτήν την εμπειρία την οποία απέκτησαν εν Αγίω Πνεύματι.
Με αυτές τις προϋποθέσεις λέμε ότι το δόγμα είναι έκφραση της εμπειρίας, αλλά και συγχρόνως οδοδείκτης που οδηγεί τον άνθρωπο στην εμπειρία. Όσοι θέλουμε να δούμε τον Θεό και να αποκτήσουμε κοινωνία μαζί Του, έχοντας υπ' όψιν τα δόγματα, ακολουθούμε την αληθινή πορεία, βρισκόμαστε μέσα στην Εκκλησία, προσαρμόζουμε την ζωή μας στις εντολές του Θεού και έχουμε την ελπίδα να φθάσουμε κάποτε στην θέωση. Έτσι το δόγμα συνδέεται στενά με το ήθος. Οπότε, όταν αλλοιώνεται το δόγμα, αλλοιώνεται ο οδοδείκτης και φυσικά δεν οδηγεί στο επιθυμητό τέλος. Αλλά και όταν ο άνθρωπος δεν ζη σύμφωνα με τις εντολές του Θεού δεν οδηγείται στην βίωση του δόγματος.
Ακόμη οι Πατέρες παρομοιάζουν τα δόγματα με φάρμακα. Το φάρμακο βοηθά τον άνθρωπο να θεραπευθή και να αποκτήση την υγεία. Έτσι το δόγμα είναι το φάρμακο που κατασκεύασαν οι Πατέρες της Εκκλησίας, ώστε να θεραπευθή ο άνθρωπος.
Όπως γίνεται φανερό, τα δόγματα-όροι δεν είναι ιδεολογίες, αλλά συνδέονται με την θεοπτία. Η ιδεολογία είναι απόρροια στοχασμών, φαντασίας, λογικών σκέψεων, ενώ τα δόγματα είναι καταγραφή και οριοθέτηση της αποκαλυπτικής αλήθειας, της φανερώσεως του Θεού στον άνθρωπο. Έτσι οι ιδέες είναι λογικά κατασκευάσματα που αναιρούνται από άλλες ιδεολογίες, ενώ τα δόγματα είναι γεύση ζωής, συνδέονται με την εμπειρία, μεταμορφώνουν ολόκληρη την ύπαρξη του ανθρώπου.

Ερώτηση: Ίδια ερώτηση σε ο,τι αφορά τα Μυστήρια της Εκκλησίας: Τι είναι τα Μυστήρια της Εκκλησίας σε σχέση με την θεραπεία του ανθρώπου;
Απάντηση: Όλη η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ένα μυστήριο, γιατί είναι το Σώμα του Χριστού που έχει αναστηθή και αναληφθή. Όποιος ζη πραγματικά μέσα στον χώρο της Εκκλησίας δέχεται την Χάρη του Αγίου Τριαδικού Θεού δια του Θεανθρώπου Χριστού. Όσα γίνονται μέσα στην Εκκλησία, ακόμη και αυτή η προσευχή είναι ένα μυστήριο.
Τα βασικά Μυστήρια είναι το Βάπτισμα, το Χρίσμα και η θεία Ευχαριστία, δια των οποίων κανείς μετέχει της Χάριτος του Χριστού, όπως τα κλήματα συνδέονται με την άμπελο. Υπάρχουν και άλλα Μυστήρια, όπως η Ιερωσύνη, ο Γάμος, το Ευχέλαιο, η ιερά Εξομολόγηση. Γενικά, τα Μυστήρια είναι οι κρουνοί -βρύσες δια των οποίων μετέχουμε της Χάριτος του Θεού.
Βέβαια, κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας η Χάρη του Θεού δεν μετέχεται απροϋποθέτως, αφού είναι απαραίτητη και η δική μας συνέργεια. Έτσι, ο Θεός είναι ο ενεργών και ο άνθρωπος ο συνεργών. Αυτό σημαίνει ότι για να ενεργήσουν τα Μυστήρια στον άνθρωπο, πρέπει και ο άνθρωπος να ζη ασκητικά, δηλαδή να τηρή τις εντολές του Θεού στην ζωή του. Έτσι επιτυγχάνεται η θεραπεία.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως φαίνεται στα έργα του αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου και του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, έχουν συνδέσει το Μυστήρο του Βαπτίσματος με την κάθαρση της καρδιάς από τα πάθη, το Μυστήριο του Χρίσματος με τον φωτισμό του νου και το Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας με την θέωση του ανθρώπου.
Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, όπως και όλοι οι άλλοι Πατέρες, συνέδεαν πολύ στενά τα Μυστήρια με την άσκηση. Άλλωστε, αυτό δίδαξε και ο Χριστός με την εντολή που έδωσε στους Μαθητάς Του: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν» (Ματθ. κη  19-20). Στο «βαπτίζοντες» συμπεριλαμβάνονται τα Μυστήρια και με το «διδάσκοντες τηρείν» εννοείται η ασκητική ζωή, δηλαδή η τήρηση των εντολών του Χριστού.
Ερώτηση: Επισημαίνετε σε κάποιο σημείο του έργου σας «Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία» ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι, αν και παρακολουθούν τακτικά την ζωή της Εκκλησίας –πηγαίνουν στην Εκκλησία, εξομολογούνται, κοινωνούν– πάντως δεν θεραπεύονται. Τι γίνεται; Αυτός είναι ένας πολύ σοβαρός ισχυρισμός.
Απάντηση: Η ζωή μας μέσα στην Εκκλησία δεν εξαντλείται σε μία τυπική παρακολούθηση της θείας Ευχαριστίας η σε μια τυπική συμμετοχή μας σε κάποιο Μυστήριο, αλλά προϋποθέτει ένωση και κοινωνία μας με τον Χριστό. Αυτό σημαίνει ότι απαιτείται μια ολοκληρωτική μεταμόρφωση ψυχής και σώματος.
Οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποιώντας στο σημείο αυτό και τις απόψεις του Πλάτωνος, διδάσκουν ότι η ψυχή έχει τρεις δυνάμεις, ήτοι το λογιστικό, το επιθυμητικό και το θυμικό. Οι τρεις αυτές δυνάμεις της ψυχής μπορούν να λειτουργούν παρά φύση, κατά φύση και υπέρ φύση. Η παρά φύση λειτουργία τους εκφράζεται με τα πάθη, που εκδηλώνονται στο λογιστικό, το επιθυμικό και το θυμικό. Η κατά φύση και υπέρ φύση κίνηση των δυνάμεων της ψυχής γίνεται με την όλη ζωή μέσα στην Εκκλησία, και αυτό λέγεται μεταμόρφωση του ανθρώπου. Και οι τρεις δυνάμεις προσφέρονται στον Θεό· ο άνθρωπος αγαπά τον Θεό, σκέπτεται τον Θεό και τηρεί τις εντολές Του.
Αν δεν γίνη αυτό, τότε η παρουσία μας στην Εκκλησία είναι τυπική, μηχανική και όχι ουσιαστική και πραγματική. Σε αυτό συντελούν τα Μυστήρια, η θεία Λειτουργία και η όλη ασκητική ζωή. Είναι σημαντικό ότι πέρα από την λειτουργική ζωή υπάρχει και η νηπτική-ησυχαστική παράδοση, όπως την εκφράζουν οι ησυχαστές Πατέρες. Γι' αυτό επιμένουμε στην σύνδεση των Μυστηρίων με την ησυχαστική ζωή.

Ερώτηση: Ποιός είναι ο ρόλος της ταπείνωσης στην θεραπεία του ανθρώπου; 
Απάντηση: Η υπερηφάνεια είναι το πρώτο αμάρτημα που διέπραξε ο Αδάμ. Θέλησε να γίνη Θεός χωρίς υπακοή στο θέλημά Του. Η υπερηφάνεια συνετέλεσε και στην πτώση των δαιμόνων.
Η θεραπεία του πάθους της υπερηφάνειας γίνεται με την ταπείνωση, η οποία εκφράζεται με την υπακοή. Έτσι όταν υπακούουμε στο θέλημα του Θεού δείχνουμε ότι βιώνουμε την ταπείνωση και έτσι δια της ταπεινώσεως θεραπεύεται η πτωτική κατάσταση.
Αυτό φαίνεται στην περίπτωση του νέου Αδάμ που είναι ο Χριστός. Εφ' όσον ο παλαιός Αδάμ έχασε την κοινωνία του με τον Θεό με την υπερηφάνειά του, γι' αυτό και ο Χριστός, που είναι ο Νέος Αδάμ, διορθώνοντας το λάθος του Αδάμ εκένωσε εαυτόν μορφήν δούλου λαβών και δια της ταπεινώσεως και υπακοής στον Πατέρα Του θεράπευσε το ανθρώπινο γένος.
Επομένως, όταν υπακούουμε στον θέλημα του Θεού και στον Πνευματικό μας Πατέρα, τότε ταπεινωνόμαστε και κοινωνούμε με τον νέο Αδάμ, τον Χριστό, και θεραπευόμαστε.
Ερώτηση: Σεβασμιώτατε, τι είναι η ανάσταση της ψυχής σε αυτή την προοπτική της θεραπείας του ανθρώπου;
Απάντηση:  Μετά την πτώση του Αδάμ, όπως είπαμε προηγουμένως, επήλθε ο πνευματικός θάνατος, ο χωρισμός του ανθρώπου από τον Θεό, και ακολούθησε ο σωματικός θάνατος. Τώρα με την Χάρη του Τριαδικού Θεού μέσα στον χώρο της Εκκλησίας, όταν μετέχουμε στα Μυστήρια και την ασκητική ζωή, γίνεται η πνευματική ανάσταση και θα ακολουθήση η τελική ανάσταση των σωμάτων.
Δηλαδή, πρώτη ανάσταση είναι η μετοχή μας στο Βάπτισμα, το Χρίσμα και την θεία Λειτουργία, κατά την οποία η ψυχή του ανθρώπου ενώνεται με τον Χριστό και το σώμα δέχεται τις ενέργειες της ακτίστου Χάριτος. Και δεύτερη ανάσταση είναι η μελλοντική ανάσταση των σωμάτων που θα γίνη  κατά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και η αιώνια κοινωνία μας με τον Χριστό, η συμμετοχή μας στην αιώνια Εκκλησία, στο ουράνιο συλλείτουργο.
Ουσιαστικά, λοιπόν, θεραπεία του ανθρώπου κατά την ορθόδοξη παράδοση αυτό που λέμε ορθόδοξη ψυχοθεραπεία, είναι η μετοχή μας στην πρώτη ανάσταση, στην ενότητα και κοινωνία μας με τον Χριστό, οπότε όλο το είναι μας, ψυχή και σώμα, κινείται προς τον Θεό και έχουμε την ελπίδα να ζήσουμε και την δεύτερη ανάσταση.
Αυτή η ανάσταση συνδέεται με την αληθινή επανάσταση. Πράγματι, η λέξη επανάσταση στην ελληνική γλώσσα σημαίνει επανέρχομαι στην προηγούμενη θέση (επαν-ίστημι), δηλαδή στην προ της πτώσεως και προ του θανάτου ζωή, ουσιαστικά λοιπόν δηλώνει την ανάσταση εν Χριστώ. Και αυτή είναι η πραγματική ορθόδοξη ψυχοθεραπεία.

Ερώτηση: Γιατί έχουμε αμφιβολίες για την αλήθεια του Χριστού, όπως είχε ο Απόστολος Θωμάς για την Ανάσταση του Χριστού;
Απάντηση: Ο άνθρωπος σε όλα τα θέματα ζητά να βρη την αλήθεια εμπειρικώς. Αυτό είναι αρχή επιστημονική και αυτό ήταν εκείνο που κατέρρριψε την μεταφυσική που στηριζόταν στην φαντασία και τον στοχασμό. Έτσι δεν θέλουμε απλώς να ακούμε για τον Χριστό, αλλά να Τον γνωρίσουμε προσωπικά.
Ο Απόστολος Θωμάς ζητούσε ο ίδιος να δη και να ψηλαφήση τον Αναστάντα Χριστό. Ο ιερός Θεοφύλακτος Βουλγαρίας γράφει ότι ο Θωμάς ήταν κατηχούμενος από τους άλλους μαθητές, δηλαδή οι μαθητές του έλεγαν ότι ο Χριστός αναστήθηκε, αλλά αυτός ήθελε να αποκτήση δική του προσωπική εμπειρία. Αυτό δείχνει ότι άλλο είναι η πίστη εξ ακοής και άλλο η πίστη εξ εμπειρίας. Εμείς ακούμε περί του Χριστού από τους αυτόπτες μαθητές και αγίους και στην συνέχεια αγωνιζόμαστε να φθάσουμε στο να δούμε πνευματικά τον Χριστό. Από τον «Χριστό της ιστορίας» να φθάσουμε στον «Χριστό της πίστεως», αφού η πίστη μας είναι ενυπόστατη. Και στο θέμα αυτό βοηθά η όλη εκκλησιαστική ζωή, με τα ιερά Μυστήρια και την ησυχαστική παράδοση.
Είναι σημαντικό ότι ο Απόστολος Θωμάς ζητούσε να βάλη τον δάκτυλό του στις πληγές του Σώματός Του, «εις τον τύπον των ήλων» και την χείρα του «εις την πλευράν» του Χριστού. Ο Αναστημένος Χριστός ικανοποίησε το αίτημά του, γιατί θέλει να είναι «ερευνώμενος και αναζητούμενος».
Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης λέγει ότι ο Χριστός διψά το διψάσθαι, ο δε άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γράφει ότι ο Χριστός είναι σαν το «θήραμα» εκείνο που ελκύει τον κυνηγό για να το συλλάβη μέσα από πολλές δοκιμασίες και έτσι τον τραβά προς τον εαυτό Του. Από αυτό αντιλαμβανόμαστε ότι η Εκκλησία που είναι το Σώμα του Χριστού, αναγνωρίζεται από τις πληγές της, δηλαδή το μαρτύριο και την άσκηση. Αν  δε σκεφθούμε ότι οι βεβαπτισμένοι και βεβαιόπιστοι είναι μέλη του Σώματος του Χριστού, τότε οι «πληγές» αυτού του Σώματος είναι οι μάρτυρες του αίματος και της προαιρέσεως, οι «τραυματίες του θείου Νυμφίου», όπως λέγει ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας.
Όποιος, λοιπόν, θέλει να γνωρίση τον Χριστό, θα πρέπει να αναζητήση τους «τραυματίας του θείου Νυμφίου» και δι' αυτών θα οδηγηθή στην όραση και γνώση του Αναστάντος Χριστού. Ο Χριστός ψηλαφάται, θεάται, γνωρίζεται εμπειρικώς. Έξω από την εμπειρία ενεδρεύει ο κίνδυνος της αμφιβολίας, του στοχασμού, της αθεΐας.
Αυτά έλεγα τον Μάρτιο του 2010 αλλά απάντηση για το τελευταίο άρθρο του π. Βασιλείου Θερμού θα δοθή τις προσεχείς ημέρες….
romfea.gr